O Εμμανουήλ (Μανώλης) Κολιούσκας γεννήθηκε στην ελληνική Στρώμνιτσα (Τιβεριούπολη) της Μακεδονίας. Γρήγορα μετακόμισε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Απεφοίτησε από το Α' Ελληνικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης το 1916 και στη συνέχεια σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα, στο Εθνικό Πανεπιστήμιο από το οποίο έλαβε το πτυχίο του με "Άριστα" το 1922. Καθηγητές του υπήρξαν οι Σκλαβούνος, Σακελλαρίου, Νικολαΐδης, Δοντάς, Λούρος, Μέρμηγκας, Δελλαπόρτας και άλλοι. Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό ως ιατρός. Από το 1925 μέχρι και το 1928 μετεκπαιδεύτηκε και ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική στις Πανεπιστημιακές Παιδιατρικές Κλινικές των Παρισίων και της Βιέννης, ενώ αποφοίτησε και από την Παιδοκομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Καθηγητές του υπήρξαν οι Nobecourt, Ombredanne, Apert, Marfan, Calmette, Pirquet, Lerebuller, Widal, Weill, Babinski και άλλοι. Υπήρξε παιδίατρος του "Κεντρικού Νοσοκομείου Προσφύγων" Θεσσαλονίκης, των Βρεφικών Σταθμών του "Πατριωτικού Ιδρύματος Περιθάλψεως Θεσσαλονίκης" και του Βρεφοκομείου "Άγιος Στυλιανός". Διετέλεσε επίσης παιδίατρος του Ταμείου Αρτεργατών. Από τους πρωτοπόρους παιδιάτρους της Θεσσαλονίκης, βοήθησε στην εξύψωση του επιπέδου της παιδιατρικής στην πόλη μας και συνέβαλε μαζί με άλλους στην αναγνώρισή της ως χωριστής ιατρικής ειδικότητας. Διακόνησε την παιδιατρική στη Θεσσαλονίκη επί πενήντα και πλέον έτη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ κατά τα έτη 1940-42 υπήρξε Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου του "Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού", του σημερινού "Θεαγενείου". Η κλινική αυτή μετεξελίχθηκε το 1945 στην Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 υπήρξε μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής Χορηγήσεως Ειδικότητας Παιδιατρικής Θεσσαλονίκης. Από το 1932 έως το 1971 διετέλεσε Γενικός Γραμματεύς του Τμήματος Θεσσαλονίκης του "Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού" και από το 1971 έως το 1980 Πρόεδρός του, αναπτύξας κατά τη διάρκεια της πεντηκονταετίας πλουσιότατη εθνική και κοινωνική δράση. Το 1949 νυμφεύθηκε την Ελισσάβετ (Βέττα) Π. Βλαγκοπούλου, από τη Θεσσαλονίκη, εθελόντρια, τότε, αδελφή του Ε.Ε.Σ. και απέκτησαν ένα γιο, το Δημήτρη. Για την προσφορά του παρασημοφορήθηκε έξι φορές από τον Ε.Ε.Σ. για τις υπηρεσίες του κατά τη διάρκεια του πολέμου 1940-41, ενώ το 1980 έλαβε την ανώτατη διάκριση, το Χρυσό Σταυρό μετά Χρυσής Δάφνης. Επίσης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων από φορείς και σωματεία της Θεσσαλονίκης (Όμιλος Ρόταρυ, Λάιονς κ.ά.). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της "Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης" το 1928, καθώς και της "Ενώσεως Παιδιάτρων Θεσσαλονίκης" το 1951, η οποία μετεξελίχθηκε στην "Παιδιατρική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος". Διετέλεσε, τέλος, μέλος της "Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών" και της "Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας".
